Lights off

Już wiem dlaczego Norwegowie nie oszczędzają światła w zimę. Bo od maja do września w ogóle żarówek nie muszą używać (nie żeby to usprawiedliwiało ich marnowanie prądu). Jest przecież jasno całą dobę. Noc zniknęła z tej części świata na kilka miesięcy. Przez to że muszę pisać prace, od kilku dni przeżywam moje pierwsze osobiste spotkania z dniem polarnym. Moje okno wychodzi na północ, gdzie ok. 21 pojawia się słońce od zachodu. Ok. 22 chowa się za górami, ale nadal do północy pozostaje na horyzoncie. Później na ok. godzinę zachodzi (codziennie na o 5 minut krócej) , by ponownie wstać i świecić przez następne 23 godziny. Nieziemskie zjawisko. Jasno jest nonstop. Wcześniej gdy to sobie wyobrażałam, myślałam, że to nienormalne i że mi się to na pewno nie będzie podobać, bo do nocy zbyt mocno jestem przyzwyczajona. Ale nic z tych rzeczy. Tak bardzo mi się ta jasność podoba! Niesie ze sobą dużo pozytywnej energii. Teraz słońca bezpośrednio nie widzę, ale widzę lotnisko, które opromienione jest słońcem. Gdyby nie ten pagórek oddzielający mnie od widoku na wschód, cieszyłabym się widokiem słońca o 3:32 rano. Jasno, jak przyjemnie.

LIGHTS OFF!

Whirling snowflakes

It’s early in the morning. I haven’t slept a wink this night. I don’t want to sleep. It’s too beautiful a view outside my window and I’m awake admiring this incredible, unexpected, unprecedented snowfall in the middle of May. Snowflakes are whirling. It’s been light all night. The boundaries between day and night are fading. Midnight sun is above the polar circle, yet concealed from us by stubborn clouds. The boundaries between here and anywhere else are growing. I begin to doubt the existence of any other place. Here and now. Only.

I found this picture with creative rhyming lines in it. Some ideas are just right for passing the winter time. Especially the leftmost ones.

Cocorosie rocks me nicely singing sweet lullabys.

Finally I’ve saved snapshots from my mobile onto my computer. And I’m happy to remember all those fabulous moments of the past weeks.

Roy’s encounters with snow…

and with more snow…

and never enough…

the infusion of energy from trampoline jumping…

Memories that rock me to sleep, white sleep.

Śniła mi się zima.

Zdrzemnęłam się na pół godziny, ale to mojemu mózgowi wystarczyło, by wygenerować, wyśnić przewspaniały sen. Bystry trochę inne, bardziej niezwykłe, magiczne jak to zwykle w snach miejsca magii i odmienności nabierają, górne bloki, a dokładnie zakręt koło bloku Ewki (niewtajemniczeni, przepraszam, że nie widzicie tego, co ja), śniegu po pas. Droga pokryta śniegiem. Brodzę w nim z jakimiś dziećmi, naokoło niewiele osób, ktoś jedzie skuterem nie wydającym żadnego dźwięku silnika, ktoś mknie na kick-sledżu (rodzaj sanek na których się jedzie odpychając jedną nogą od ziemi). I czuję, że czas w takich sceneriach nie gra roli a ta nieogarnięta biel to bezkres i spokój, wielki spokój. Uwielbiam Cię zimo, symbolu ciszy i innego wymiaru czasu, i cieszę się, że postanowiłaś na moment wrócić i zadowolić ostatkami swojej obecności, mimo że już prawie odeszłaś. Jesteś moją najdłuższą zimą w życiu i nie mam Cię dość – wiernością nacechowany nasz związek. A o jego sile świadczy ten krótki piękny sen, w którym jawi się moc mojej miłości do bieli Północy. Obrazy z Finnmarku i wspomnienia przeżyć jakie niosą to tylko jeden z powodów do marzeń, by tu jeszcze powrócić i przeżyć nie jedną zimę.

Droga na Nordkapp 21.02.2008

Dzień polarny się skrada i do okien zagląda

Postanowiłam odświeżyć trochę stronę, rozjaśnić tak, jak jasne jest Tromso już nie tylko za dnia, ale i w nocy. Już ciemność nie zapada za Kołem Polarnym. Jasno jest całą noc. Słońce co prawda jeszcze zachodzi, ale już za 2 tygodnie będzie na horyzoncie bez przerwy. Sprawia to na mnie niesamowite wrażenie. Nocy nie ma. Zmierzch nie zapada. Niebo niebieskie przez całą noc. Spać się nie chce, bo o północy czuję się jakby była 19. Kolacje jadamy o 23. Energia rozpiera. I dobrze, bo czas pisania esejów nastał. Za kilka dni muszę oddać wstępne szkice dwóch prac semestralnych.

Przez ostatnie tygodnie Tromso odwiedzili Gosia, Roy, Połańcowa i Paluch. Przywieźli ze sobą moc przyjaźni, dobrego humoru i wreszcie tęsknoty miejsce zajęła radość. Zjazdy z góry, wspólne gotowanie, biegówki z Szekspirem i mocne postanowienia, wizyta u Silvii, trampolina i malowanie, biegówki jeszcze raz i z nimi moje bliskie spotkanie, Tromso w przeddzień dnia pracy inne i niespokojne, czas pożegnań i obietnice ponownych spotkań lipcowych. Czyszczenie pokoi, leniwy 1 maja, biegówki wieczorową porą po lodzie na północny kraniec wyspy przypieczętowane tysiącami upadków i wspaniała wyprawa do Finlandii, która mi się marzyła jeszcze w Poznaniu (na zakupy, bo tam taniej) i która okazała się czymś znacznie więcej niż wycieczką na zakupy i o której niepowtarzalności niepowtarzalnie napisał Jacek na swoim blogu.

Powrót do niebieskiego wystroju strony adekwatny. Tak niebieski jest dziś fjord za moim oknem.

I trochę zdjęć z ostatnich dni na picasie.

Wolności łyk

Niedawno wróciłyśmy z Sylwią z Lofotów.

Kolejna niezapomniania i nie do opisania podróż. Niech zdjęcia opowiedzą: tutaj.

Dzięki Cyryl za miłe słowa. Ula w Tromso tęskni za Poznaniem też. Może niekoniecznie za samym miastem, ale za ludźmi, za Wami. Połańcowa i Paluch w drodze, jeszcze kawał przed nimi. Czekam stęskniona.

Produktywne lenistwo

A pomyślałam, że pokaże Wam kilka obrazków z Tromsø. Ciągle zimowo:

Procrastination

…is soooo tempting. I have done nothing today but:

- saw a couple of videos about surfing in Cornwall
- saw (again) Jason’s drunken ramble about cycling and skateboarding being superior to driving, which brought back fond recollections of my time in Cornwall

- talked to Lisbet (finally!!) and listened to her Spanish stories
- read a page of J. Kerouac’s On the road and felt the need to read it again, and also reminded myself how great I feel on the road and in the midst of the unplanned and the unmapped. Oh well, I’ll give you a taste of it:

Then came spring, the great time of traveling, and everybody in the scattered gang was getting ready to take on trip or another. I was busily at work on my novel and when I came to the halfway mark, after a trip down South with my aunt to visit my brother Rocco, I got ready to travel West for the very first time. (…) And this was really the way that my whole road experience began, and the things that were to come are too fantastic not to tell.

- got a phone call from Carlo who is, from what I understood, taking a short holiday and wants to take Alina, Sylwia and me for a jaunt, but that refers to the distant future, because I told him we have essays to write, etc. For him to take us to Greece or Cyprus is no problem, we only need to find flights blabla – where this need to think of and care about us comes from elludes me

- met a Polish girl who did her Erasmus here last year and came again in search of the materials she needs for her MA thesis and had a cup of tea with her

- read Połańcowa and Paluch’s references they left each other, and exchanged emails with Paluch, in which way I got reassured that they are coming to Tromsø in the second half of April; this got me high (or made me feel high as a kite:) as I miss both of them tremendously and the vision of seeing them here in the Polar Circle makes me over the moon

- learned some norsk after feeling really bad in the last class when I realised I’d not revised for a month and thus forgotten everything; now past and perfect tense are over my control:)

- saw innumerable planes passing my student house (they are still both scary and fascinating, but they’ve also started to annoy me)

- put a blue scarf on my head and felt like a pirate

- changed the skin of this blog since the other one has become a bit boring (hope you don’t mind the blackness I’m going to keep for a while)

- talked to Jacek and listened to him read me a part of a comic book to which I almost fell asleep dreamily

- did everything not to write my essay on the linguistic variation in Australia

Oh how I love to procrastinate…

Sypie śniegiem, bo wtorek.

I znowu to samo. Robię wszystko, żeby nie czytać i nie pisać eseju. Płatki śniegu wirują za oknem. Biało wszędzie. Stacje śnieżne ruszają do pracy. Kierowcy odpalają odśnieżacze, nakładają kombinezony z odblaskami i ruszają w biel. Ciekawe, czy w Knaenangsjfellet też sypie i czy Espen ma ręce pełne roboty. A Albin w Alcie? Czy Normand mu pomaga? Minął ponad miesiąc od naszej wyprawy, a wspomnienia ciągle żywe. Jakby to było wczoraj. A tu kolejna przygoda na horyzoncie. Tym razem na południe. Jak tylko oddamy te eseje (mamy do napisania trzy, jeden długi, dwa krótsze), to ruszamy. Alina i ja. Na Lofoty, ponoć najpiękniejsze miejsce w Norwegii, a może i nawet całej Skandynawii. W Myre mieszka Torbjørn, członek Hospitality Club, który nas serdecznie do siebie zaprasza. Więc można powiedzieć, że jedziemy tam bardziej w odwiedziny do znajomego niż anonimowo. Cieszy mnie to, bo ludzie są jednym z ważniejszych elementów podróży. Spotkania z nimi są zawsze ubogacające. Skontaktowałam się z nim, jak Lisbet z Kamilą jechały na południe. Nie mogły znaleźć noclegu na Lofotach z Couch Surfing, więc postanowiłam im pomóc na HC. Napisałam do Torbjørna, ale moja wiadomość nie została do niego dostarczona, ponieważ pisać w imieniu czyimś o nocleg jest niezgodne z regulaminem HC. Regułą jest: 1 osoba – 1 profil i tylko w ten sposób można tego używać. Tak więc wolontariusze, którzy czytają wszystkie wiadomości, które przechodzą przez system, odrzucili moją wiadomość do niego o nocleg dla Lisbet i Kamili. Na szczęście na HC jest taka funkcja pozwalająca zobaczyć, kto oglądał twój profil. I Torbjørn widział, że wchodziłam na jego stronę i napisał do mnie z pytaniem, dlaczego się zainteresowałam jego profilem, czy może chcę go odwiedzić. Trzeba zaznaczyć, że mało kto tak reaguje na fakt, że ktoś oglądał jego profil. Ja na przykład nigdy nie zapytałam się nikogo, dlaczego interesowali się moim profilem, czy może przypadkiem nie chcą mnie odwiedzić. Tym bardziej doceniam inicjatywę Torbjørna, bo jest to mało spotykane. Od tamtego momentu jesteśmy w kontakcie i dałam obietnicę, że go odwiedzimy. Myślę, że jest to bardzo życzliwy i dobry człowiek i nie mogę się doczekać spotkania z nim. Spragnione drogi i przygody, ruszamy na początku kwietnia. Kolejny miesiąc się zapowiada ciekawie, bo i Lofoty i odwiedziny Gosi, Roy’a, Połańcowej i Palucha.

W pierwszy dzień Świąt moja przygoda ze snowboardem się chyba skończyła. Mam nadzieję, że nie na zawsze, ale na jakiś czas na pewno. Upadłam na lewę ramię tak, że myślałam, że je złamałam. Nie mogłam poruszyć ręką, a ból był bliski takiemu, z powodu którego się płacze. Straszne to było. A wydarzyło się to całkiem wysoko i przede mną był długi odcinek w dół. Musiałam uważać, żeby nie upaść, ponieważ każdy upadek powodował taki sam ból. Ale nie chcę się na tym koncentrować. Przejdzie. Do wesela się zagoi. Do wesela Oli:) Ale faktem jest, że na snowboard prędko nie pójdę, bo mój oddany nauczyciel:) Jacek wyjeżdża w sobotę do Polski na 3 tygodnie. A gdy wróci, to nie wiem, czy będzie wystarczająco dużo śniegu, by jeździć na desce. I tak się cieszę, że mogłam spróbować. A prędkość, którą osiągnęłam przy jednym zjeździe w niedzielę była chyba prędkością światła. Płynęłam. Jak na wodzie. Więcej zdjęć z niedzieli na stoku na picasie.Oluś, dzięki, że mnie zmobilizowałaś do napisania choć paru słów. Dużo się ostatnio wydarzyło i nie miałam głowy do pisania. Mam nadzieję, że u Was wszystko dobrze. Justynko, ucałuj Maleństwo ode mnie (jak jej na imię?). Właśnie, chyba nie mówiłam wszystkim, że od 10 marca jestem ciocią:) Dunowski, czekam na maila. Marto i Natalio, wiem, że zwlekam z mailem; już niedługo się odezwę. Czekam na wieści od Was. Ściskam i do przeczytania!

Aliny i moja niezapomniana podróż autostopem po Finnmarku/Alina’s and my unforgettable hitch hiking journey around Finnmark.

Trasa: Tromsø + Knaenagsfjellet + Alta + Kautokeino + Karajsok + Tana bru + Kirkenes + Bugøynes + Tana bru + Karasjok + Lakselv + Honnigsvaag + prawie Nordkapp + Alta + Tromsø. Ok. 2500km. W 7 dni.

Tysiac niezapomnianych przygod, niecodzienna goscinnosc, dobroc, duzo szczescia i radosc z poznawania i przezywania.

Nie będzie opisu podróży:P Samo załadowywanie zdjęć zajęło mi półtora dnia. Nie mam już siły. Niech zdjęcia opowiedzą naszą przygodę. Ja umieram po snowboardzie.

There will be no story about the journey. To upload the pictures took me a day and a half. I’ve had enough. And I’m dying after trying to learn snowboarding yesterday. So may the photos tell our story then. Tutaj/here.

Couch Surfing is the spice of life. Roy, happy birthday!!!

Roy, my dear, this post is for you. Happy birthday! We’ll throw a birthday party when you come in April! Promise. Thanks for pushing me to update. I know I should have done it a long time ago, because why else did I set it up if not to stay in touch with friends and family at home? I don’t know how many people are reading it though… You have probably forgotten about me, haven’t you?

The time here has been brightened by Couch Surfing guests. It reminds me of the good old times in Poznań when we used to host a lot and have so much fun with these vagabonds :) The past two weeks were full of continuous fun powered by crazy guests rolling through Åsgård, my student house. On the 1st of February (13 days ago) I welcomed two guests from London here and let them surf my floor on Andysh’s mattress for a few nights. They were Rafael (Brazil) and Raj (India):

They came to Tromso with 5 other friends who stayed with Jon. Among them only Rafa is a CS member and he managed to find a couch for everyone. By now most of them have already joined CS as they experienced the spirit of it. I don’t have the photos of the rest of the Londoners yet, but as soon as I get hold of them, I’ll post them on Picasa. Lovely people. Tia from Australia, Zuzanna from Slovakia, Orsi and Georg from Hungary and Ryanair from South Africa. Northern lights chasers. On the day they arrived there were amazing northern lights up in the sky! A M A Z I N G. Even Jon (the insensitive local:P) admitted they were unique. The same night we danced or rather jumped our feet off along to the local arctic (!!!) ska music on the concert of Ska Patrol:

Everyone enjoyed themselves and we didn’t get back home until 6am. Raj from India had never seen so much snow before, so on the way back we rolled in the snow and had lots of snow fights:) I love having guests, because they make me experience so much more than I would have otherwise. The snow fun was followed by playing fantasy game with Lisbet and my unique Norwegian neighbour Andysh (I can’t spell his name!) who is actually the owner of the game. Fantasy game sounds mysterious, doesn’t it? I don’t want to break the magic of it, but I have to tell you it’s just like our Polish “kalambury” or English “sharades”, but in Norway the game is better made. I mean, there is a board, a dice and pawns. You play in teams of two. There are cards on the back of which there are a few words each on a different colour spot. Depending which colour you land after rolling a dice you choose a word of the same colour. So if I land on a purple spot, I take a card and look at a word on a purple background. Look here:

The task is to mine/act or draw the meaning of this word to your partner. If they guess, you roll a dice again and do it again. The point is to get to the end first. You have two minutes to show or draw the word/s per turn. It’s a great game! So far I failed to show Cinderella and tourists. I also couldn’t guess dramader. The amount of laughter you get from this is unbelievable. Roy and Gosia, be ready for the game in April.

There were definitely two more memorable events. On Saturday we had a pancake party organised by Kamila (a great Polish girl from Torun, my neighbour) after which Jon, Melanie (Jon’s girlfriend), Kjell (Jon’s flatmate), two French men and the rest of the group from London came to our place and we had a party before heading downtown. So-called vorspiel preceded by the lovely pancake dinner. You need to know that these people are slightly insane. So the kind of fun we had was also surreal. Etienne breaking the chair and jumping all over the place, Pierre watching out for northern lights, Kjell and Jon teaching me bad Norwegian expressions, photo sessions (oh how I wish I had a camera), drinking Scotch and some Polish vodka brought by Ignacy’s friends and all the funny stories and chats inbetween… It makes me think that Couch Surfing IS the spice of life:) The other memorable thing we did together was skiing. Cross-country that is. We borrowed two pairs of skis from Michał and Ignacy whose feet are much bigger than Rafa and Raj, so the guys didn’t feel very comfortable skiing, but you can’t be fussy when you have such a great once-in-a-lifetime opportunity to go skiing at midnight with the northern lights dancing above you. Andysh, the Norwegian neighbour, came along and taught the guys how to ski as I myself am too bad at it to teach. May the pictures speak the truth:

Yes, I’m making out with the tree. You can’t see it, but I did run into a tree:) Want to laugh more? Here you go:

Andysh, Raj and me:

So much for going skiing Raj (on the right, Andysh on the left):

The guys stayed for 5 days. I enjoyed every minute of their presence here. They both were great to talk and laugh with. So relaxed, interesting, happy to be here, well-mannered (!!), appreciative of everything we offered them, strangers no more. I don’t have to say how sad it was to see them leave. Not for long was my room ‘deprived’ of the crazy strangers. Two days later Denise showed up:

Fully equipped with her video, analogue and digital cameras, with the incredible sense of humour and uncommon friendliness. She comes from Berlin, but studies in Dresden. At the moment – an exchange student in Oslo. She studies Fine Arts and for her project she came up with an idea of filming the lights of the northern sky. That’s why she came here. To film the lights:

You’re probably thinking: another northern lights seeker. Not at all. I mean, of course she wanted to see them too (and she actually did see some great ones!), but the main aim was to catch the grey moment. I know, you’re thinking: what the heck, what grey moment??? Btw, there’s a blue moment too:) Denise read somewhere about this grey moment during which everything becomes black and white and she wanted to see it herself. She got it. It looks more or less like this (by Mateusz):

The blue moment (by Denise):

I actually am not sure whether this picture really portrays the blue moment. It may have been set on the camera to come out like this. I don’t know. But Denise did open my eyes to the lights of the northern landscape. I’d have never thought about it so seriously as she does. It’s incredible, really. I’m more aware of what value the landscape may hold for artists. I loved having Denise around even though I couldn’t accompany her in the filming and early getting up (she also tried to catch the morning lights), because I didn’t feel well this last weekend. I actually felt almost like having tonsillitis except for having fever, thanks God. But my throat hurt a lot, I couldn’t swallow… And you know what happened? Denise cured me! She did what her mum used to do when she was sick as a child. She put a cold towel around my neck and a dry one on top. And then she changed them every half an hour. It was amazing. I was half asleep and she was doing this to me, holding me up, rolling these towels around my head. Like a nurse, like a mum. And it’s gone! I think I owe it to her. There is something magical about her and I hope to experience it again in the future.

The day after her arrival two Polish guys from Poland came. Mateusz:

and Jacek:

Lovely boys. Jacek contacted me through the Hospitality Club asking if I could put them up over the weekend as their employer was gone for Saturday and Sunday, and they didn’t have a place to stay. So I agreed even though I didn’t have any free space in my room as Denise was surfing the floor. But it’s no problem in a student house. One of them stayed at Alina’s room and the other one at Lisbet’s. We borrowed the mattresses from the Norwegian girls one of which got rid of the bed that was provided by the housing administration and got herself a double bed (so she doesn’t use the mattress from the old bed). Both Jacek and Mateusz are interested in photography (Mateusz studies it at Poznan Fine Arts School) so they got along with Denise perfectly well. They also have this special sense of humour that is able to relieve the strongest tension in the air. Despite my sickness, I had lots of laugh with them. We created a family easy and fast. We talked, watched movies, cooked, ate together, drank horible Gin, befriended each other. They didn’t leave until Tuesday, because they didn’t have anywhere to go. Now they finally have a room but it’s ridiculously expensive so they’re still looking for some other cheaper accommodation. They would preferably move in here, but I’m not sure if non-students can actually rent a room here. I promised to get some information about this. We are in touch and tomorrow they’re coming to visit us before Alina and I leave to up north.

Up up north… Oh yeah yeah new adventures lie ahead and they tempt tempt tempt. Friday afternoon we’re going to stick our thumbs out and see where we can get with that. We have a rough plan, but you know how it can change when you hitch. So no rigid schedule. Just hitch up north and try not to freeze, get any rides that will befall, enjoy the snow, the lights:), the people, the road… We have phone numbers of a few HC and CS people on the way. Hopefully we will manage to get to their houses and have a good night sleep there. Rough plan is: Alta, Hammerfest, Honningsvaag, Nordkapp, Kirkenes and anything inbetween. It would be wonderful to visit a Saami village and talk to native Saami who could tell us more about their culture. Maybe we’ll meet them on the road. Today we saw a documentary about the Saami and in it there were a few shots of a brown bear wandering in the forest. I know they live there in the forests in the north, but they are in their winter sleep now, aren’t they? It’s no joking matter. We’d better be quiet when we camp. Oh yes, we have a tent (thanks to Joel!) if you were worried about us not getting any lifts and being stuck in the middle of nowhere. Warm clothes, a tent, a gas stove, a flask of tea, each other – we should be OK. So no worries and I’ll speak to you when I’m back. That is, IF I’m back:) Bears and wolves stay away!

Some more pictures to admire the beauty of my new home (by Denise, Mateusz and Jacek):

The ship in the harbour:

The sky after sunset:

A trip to Sommarøy:

The mountains:

Oluś, opowiedz trochę rodzicom o tym, co napisałam wyżej. Nie piszę po polsku, bo moi rodzice i tak tego nie czytają (tata we Włoszech, a mamie, wiadomo, internet obcy). Pozdrów serdecznie ciocię i wujka. Uściski dla Tomka. Aaa tak, wiem, że Ania w ciąży. Wspaniale!!!!!!!! :) Dwie dzidzie w rodzinie na lato będą. Nie mogę się doczekać.

Kasiu B., your socks are saving my life here. At nights they switch off the radiator and I always wear the woolen socks you gave me for my birthday. Thank you!

Malwina, the flask you gave me is saving my life here too! I use it almost everyday, people even borrow it from me when they go hiking. I am taking it with me on the trip. Thank you too!

Połaniec, I wish you could come here… Steal Roy’s tickets:P

Last thing: there is a snow storm now. I feel anxious when I think about leaving on Friday. Both excited and afraid. There is strong wind blowing, the kind of wind that makes walking hard. The windows are about to fall out. There’s a draft in the corridor. It’s crazy, the weather changes every day, you can’t trust Tromso, as Lisbet keeps saying. Fortunately, the forecast for the weekend and the next week is not too bad. But it feels like real winter now, just right now. Snowing and blowing. Normal people stay at home.

Good night!
Ula

PS. The weather changes every minute:

Soon after: